Abilik

  Toplum kültüründe her zaman bir abilik vasfı vardır. Bazı abiler vardır sözde kardeşlerden her zaman daha iyi bilirler ve o abiler ne derse doğrudur. Oysa onların çoğu zaman söyledikleri enaniyet çerçevesinde söylenmiş ve haddini aşmaktan da öte giderek terbiyesizlik kimliğini almış, söylemleri ile insanları kendilerinden uzaklaştırmıştır. Bazı abilerde vardır ki, sadece gösterişte değil, yüreklerinin en durgun yerlerinden bile gelen sevgi tohumları ile fethedilmemiş kalp, insan bırakmamışlardır.

  Yazının ilerleyen kısımlarında ifşa edilen insanların olmaması için olanca samimiyetimle kelimelerimi beriye çektikçe çekeceğim. Çünkü ifşa edilen her insan Haber Aktüel tarafından “ipi çekilen insan” olarak tarihe geçecektir. Bizim gayemizde birinci kısımda bahsettiğim değil, ikinci kısımda bahsettiğim yüreklere sevgi tohumu eken merhamet timsali ağabeylerin yaptığı gibi gönüllerin fethedilmesi yolundadır.

  Nasip olur makamlar yükselebilir. Ama makam mansıp sevgisi içerisinde tamamen menfaat çerçevesi üzerine kurulmuş hizmet felsefesi olan insanların çatırdayan temellerinin kötü seslerini duymak, kulağını biraz olsun o yöne çeviren her zerre-i mahlûkatın duyabileceği seslerden ibarettir. Taş atmadan bile kolu yorulabilen, boğmak için kaşığın içerisindeki suyun fırtınalaşmasını beklemeyen insanların “abilik” makamına erişmiş olması çoğulsal istifadesizliğin en büyüğüne ve de tehlikelisine gebe olacaktır.

  Her kesimden her insanın ihtiyacı olduğu en önemli şey sağduyudur. Her insan 2000’li yıllarda sağduyuya muhtaçtır. Dilenebilecek en güzel şey “sağduyudur”. Ama gözün karalar bağladığı zamanlarda yok değildir. Yaşama işi aslında bir dert ve ızdırap işi değil midir zaten? Bazı zamanlar gözünde gönlünde görmez olması demek değil midir?

  Kardeşliği el pençe durmaktan ibaret sananlara çok kızıyorum. “Abilik” demek sadece “abilik” demektir. Muhabbet ister… Ama “abilik” demek “üstünlük” demek değildir. Saygının beklenilmeyeceği, saygının sadece ve sadece kazanılabileceği gözün gördüğü su götürmez bir gerçektir. “Abi ve kardeşlerin” hoşgörünün çatısı altında toplanması gerekirken bazı ağabeylerin ellerine aldıkları taşları kafalara fırlatmaları sadece efendiliğin “ayaklar altında bitap” olduğunun göstergesidir. Ve bu göstergeyi görmek de “adam gibi adam abilerin” yüreklerine ekilen zehirli tohumlar halini almaktadır.

  Abiliğin diğer adı da merhamettir ki ancak merhamet gösterenler abilik sıfatına yakıştırılabilir benim zaviyemde. Gaddarlaşmış çirkin suretlerin altında yatan merhametsizlik duygusu abiliğin utanç verici kısımlarından bir tanesidir. Okurlarıma samimi bir tavsiye: “Kendinize baba seçemezsiniz. Ama abi seçebilirsiniz. Adam gibi bir baba seçme imkânınız olmaz ama adam gibi bir abi seçmek için bir sürü seçeneğiniz var karşınızda.”

  İnsanın hazmedilemeyen duygularının olması “bazı abilerin” ayağını denk alması için geçerli bir neden sanırım. “Ayağını denk almayanlarının ayaklarının kaydırılması” çok da zor olmasa gerek.

---

  Yayın Tarihi: 6.Kasım.2006 - Pazartesi

  Uyarı: Yazı-Yorum bölümünde yer alan tüm yazılar ve yorumlar yazarın kendisine aittir. LinkDunyasi.com bu yazıların içeriğinden sorumlu değildir.